Čitav grad vidim otisnut u zraku,
krovove, crkve, zvonike i ptice,
žene što idu putem i u mraku
skrivajuć’ grudi otkrivaju lice;
penjem se gore u to zračno zdanje,
kucam na vrata svoga bivšeg stana,
sve je sad tiše, sve je mnogo manje,
pod i strop, prozor, nego onih dana
kojih tu više nema jer u vrijeme
ušli su kao kapljice u vodu,
zvona su čaše, rastu prema svodu
gdje olovke-zvonici samo hine
da žele svojom samilošću tihom
sonet što ljepštim završiti stihom
od toga što pada poput giljotine.